Tijd in China

Tijd in China

De verschillende tijden

tijd in china S tel je voor dat je jezelf hebt gevonden in Kashgar, de meest westelijke stad in Xinjiang, China’s meest westelijke regio. Je vriend stuurt je een sms en zegt dat je hem om 15:00 uur moet ontmoeten. Klinkt redelijk rechttoe rechtaan, toch? Niet in Xinjiang. Als je vriend de Han-etniciteit van de Chinese meerderheid is, kun je ervan uitgaan dat hij om 3 uur verwijst naar de standaardtijd van Peking. Maar als je vriend een Oeigoer is, de grootste etnische minderheidsgroep in Xinjiang, verwijst hij misschien naar ‘lokale tijd’, die twee uur achterloopt.

Verwarring

De reden voor de verwarring is simpel, China, een land dat ongeveer even groot is als de continentale Verenigde Staten, heeft één tijdzone. Beijing Standaard Time. Dit betekent dat wanneer het 6 uur in de hoofdstad van de natie is, het 6 uur bijna 4800 km verder naar het westen is, in Kashgar. Allison Schrager, in haar wijdverspreide artikel van vorige week waarin gepleit wordt voor het terugdringend van de tijdzones van de continentale VS van vier naar twee, noemde China een voorbeeld van waarom zo’n verandering minder problematisch zou zijn dan mensen zouden verwachten. Misschien wel, maar de enkele tijdzone presenteert vreemde dingen: in de zomer bijvoorbeeld is het niet ongewoon in Urumqi, de hoofdstad van Xinjiang, om mensen te zien genieten van een prachtige zonsondergang.... om middernacht. Of dat de zon daar rond 10 uur ‘s winters opkomt. Om tegenmoet te komen aan mensen die hinder ondervinden van de wijziging in de tijdzone, passen winkels en restaurants in Xinjiang hun openingstijden vaak aan, maar het effect kan nog steeds desoriënterend zijn voor de niet-gewentelde reiziger.

Tijd in China vroeger

China heeft niet altijd één tijdzone gehad. In 1912, het jaar na de ineenstorting van de Qing-dynastie, vestigde de pas machtigde Republiek China vijf verschillende tijdzones in het land, variërend van vijf en een half tot acht en een half uur voorbij Greenwich Mean Time. Maar in 1949, toen de Communistische Partij de controle over het land consolideerde, verordonneerde voorzitten Mao Zedong dat heel China voortaan op tijd in Beijing was voor de doeleinden van nationale eenheid.

Één tijdzone

Gezien de staat van de natie in die tijd was Mao’s redenering legitiem: slechts twee decennia daarvoor was China een gefragmenteerd land, met grote delen (zoals Xinjiang) buiten de facto controle van de centrale overheid. En deze beslissing om het hele land onder één tijdzone te verenigen, was nauwelijks ongekend: recent onafhankelijk India had bijvoorbeeld net twee jaar eerder een soortgelijk beleid ingevoerd.

Standaard time

Voor de meeste mensen in China is de enkele tijdzone hoogstens een mild ongemak, een planningsfoutje dat eenvoudigweg een beetje moet worden aangepast. Maar in Xinjiang verdeelt de kwestie van de tijd de bevolking van de regio. Onder Han-Chinees vertelde Justin Jacobs, een Xinjiang-expert aan de Amerikaanse universiteit, dat het gebruik van Beijing Standard Time universeel is: “dat er nog een klok is, zelfs niet iets waar de Han aan denkt.” Maar veel van de Oejgoerse bevolking geeft er de voorkeur aan hun eigen tijd. In Urumqi, een stad in het oosten van Xinjiang, voornamelijk bewoond door de Han, volstaat Beijing Standard Time.

Terug naar boven